Juni ging over in juli. Alle bestuursledenwaren druk bezig met drukke bezigheden. Annelot zorgde voor de laatstevoorbereidingen voor de reis, Mario incasseerde de laatste aanbetalingen voor die reis. Bernadette maakte handige paklijstjes en dacht met iedereen mee. Ivozorgde voor de laatste puntjes op de i, overlegde regelmatig met commissie encommissaris buitenland om een goede reis te garanderen. Jessica vond het eengoed idee om de deadline om Debat naar de drukker te sturen de dag voor vertrekte zetten en ook voor Gerald was InDesign geen vreemd woord, want de Almanakwas in productie.

Waar drukte de laatste dagen voor de reis voorzes van de zeven bestuursleden kenmerkte, was het zevende bestuurslid geteisterd door het tegenovergestelde: eenzame rust. Met een gebroken been en gips dat een week voor de reis er af ging, zorgde het beentje van Pieter vooreen gedwongen ontspanning. Niet dat Pieter dat erg vond; de bruine kleur op zijn gelaat liet zien dat hij deze vrije tijd zorgvuldig in de zon besteedde. Slechts toen hij het vliegtuig vanuit Parijs naar Marrakech dreigde te missen, omdat voor rolstoelgangers een aparte route op het vliegveld is ingepland, keek hij zijn been even verwijtend aan.

 Desalniettemin stapte de volledige SPILdelegatiein Marrakech uit. De zinderende hitte nam de reizigers direct gevangen, maarBernadette omarmde deze warmte door haar zonnebril op te zetten en de zon haarhuid te laten kleuren. Het niet aan deze V.I.P.-instelling voldoende hostelzorgde voor een kleine tegenslag, maar toen eenmaal bleek dat bij de dames weltwee van de drie douches warm water gaven, was ze weer volledig up and running. Als vanouds zorgde zeervoor dat iedereen aanwezig was, dat er genoeg water werd gedronken en datzaken geschiedde zoals dat hoorde. Na een lange dag zorgen en gezellig doen wasze dan ook zeer blij dat het restaurant niet als voorheen een armoedigebedoening was, maar een van de meest luxe restaurants in omgeving, waar slechtsde belangrijkste zakenlui zich aan goed voedsel tegoed doen. 

Ook Ivo kon die luxe wel waarderen. Toen op delaatste avond in een zeer luxe restaurant gegeten werd, keek hij dan ookvoldaan naar al het voedsel dat werd voorgeschoteld. Deze voldane blik wasechter geenszins te bespeuren toen hij hetbedankt-voor-je-inzet-op-de-reis-cadeautje van het bestuur opende. De voorheenzo tevreden blik was vervangen door een blik vol angst, gericht op dat wat hijin zijn handen had: een (houten) slang. De stoere voorzitter bleek namelijk éénzwakke plek te hebben: slangen. Of dat nou komt vanwege traumatische ervaringenuit het verleden over slangenhuiden van slangen van klasgenootjes, of vanwege detransformatie van Jafar in een slang in Aladin, is onzeker. Dat Ivo sidderendvan angst wegkruipt als zo’n glad wezen zijn kant op komt, staat echter vast.

De reis in Marokko leerde ons veel dingen, zoblijkt. Zes van de zeven bestuursleden leerden een hele nieuwe kant van elkaarkennen, maar wederom was er een uitzondering. Annelot kon ons niet vergezellenin Parijs of in Marokko. Jammer, want zij had het hardst geroepen dat Parijs zóromantisch is, was het hardst gaan hoesten van de waterpijp (al zou Ivo in debuurt komen), had het beste geprobeerd de bike-tour-guides te versieren. Ze hadhet snelste mee gedanst met de (schaars geklede) danseressen in een luxerestaurant in Marrakech en ze was het bangst geweest voor grijpgrageMarokkanen. Toch was ze op één moment bij ons: op 6 juli, om 00.05. Toen was zenamelijk jarig en spraken we haar vluchtig!